Voor mij is het inmiddels duidelijk: ik wil geen kinderen. Maar eerlijk? Toch gaat het weleens door mijn hoofd of ik écht geen kinderen wil. Ik ben 32 dus het is een thema dat om me heen enorm leeft. Vriendinnen krijgen kinderen of zijn plannen aan het maken hiervoor. En ik? Ik heb ons hondje Milo en daar ben ik dolgelukkig mee. De reden dat ik deze blog deel is omdat de combinatie fibromyalgie en kinderen niet vanzelfsprekend is en het belangrijk is om hier goed over na te denken. In deze blog ga ik daar graag dieper op in.
Note: ik heb het in dit artikel over ‘mijn’ kinderwens, uiteraard heeft mijn partner ook inspraak en hij wil ook geen kinderen. Maar omdat ik dit artikel vanuit mezelf deel, praat ik over mijn wens in plaats van onze wens.
Vroeger wilde ik kinderen, nu niet meer
Als jong meisje wilde ik niets liever dan moeder worden. Ik wilde jong moeder zijn, rond mijn 24e en droomde over een tweeling. Maar naarmate ik ouder werd, werd ook deze wens steeds minder sterk. Eén van de redenen daarvan is dat ik op 15 jarige leeftijd fibromyalgie bleek te hebben waardoor ik later ook ging twijfelen of ik wel een kindje kán grootbrengen.
Toen ik op mijn 22e een burn-out kreeg en mijn handen vol had aan mezelf, werd mijn kinderwens steeds minder. Mijn jeugd is niet makkelijk geweest, en toen ik eenmaal was hersteld van mijn burn-out voelde ik heel sterk dat het nu míjn tijd is om te leven. Na zo’n 25 jaar kon ik mezelf eindelijk op één zetten en ik was er niet klaar voor om mezelf weer aan de kant te zetten voor een kindje.
Ook dit speelt mee in de keuze voor wel of geen kind(eren)
- Ik ben snel overprikkeld door geluiden, het huilen van een kindje, maar zeker ook het geschreeuw en geklets worden me snel te veel.
- Fysiek gaat het inmiddels gelukkig erg goed, maar ik weet niet wat de zorg voor een kindje met me zou doen.
- Ik heb veel tijd alleen nodig en vind het heel lastig om continu beschikbaar te moeten zijn (dit merk ik ook nu ons hondje door een hernia verlamd is geraakt), dit vraagt enorm veel van me en put me uit. Ik zou niet willen dat mijn kindje het gevoel heeft dat haar mama geen tijd of aandacht voor haar heeft.
- Doordat ik me nu zo goed voel fysiek en mentaal, voelt het alsof ik eindelijk kan léven in plaats van overleven. Ik wil nog zoveel zien en doen zonder rekening te moeten houden met een kindje.
- Ik voel het gewoon niet: ik heb geen rammelende eierstokken of voel geen verlangen als ik vriendinnen zwanger of met een kindje zie.
Fibromyalgie, zwanger en kinderen: wat doe je?
Tegenwoordig leven we natuurlijk in een wereld waar veel meer wordt nagedacht over wel of geen kinderen, in tegenstelling tot vroeger, toen dit gewoon normaal was. In mijn ogen is dat ook alleen maar goed.
Het is ook belangrijk om te kijken naar wat je kunt bieden. Of je een stevige basis kunt creëren voor een kindje. Welke rol je partner speelt en of de zorg goed verdeeld kan worden of dat er veel op jouw schouders terechtkomt. Hoe groot is je sociale netwerk en hoeveel mensen zijn er die je kunnen ondersteunen. Hoe sterk voel je je mentaal om niet alleen de zorg voor jezelf, maar ook voor een kindje te dragen.
Ik denk dat er geen goed of fout is, maar ik denk wel dat het belangrijk is om hier goed over na te denken en bewust een keuze te maken.
Voorbereiden op de toekomst
Maar wat ook belangrijk is om bij stil te staan, is dat een kinderwens nog geen garantie is voor het kunnen krijgen van een kindje. Bij mij zou het bijvoorbeeld lastig kunnen zijn omdat ik vermoedelijk endometriose heb, maar er kunnen ook allerlei andere dingen meespelen waardoor zwanger worden lastig is. Mocht je hier onderzoek naar willen laten doen kan dat bij Nij Clinics, daar kun je terecht voor onderzoek, behandelingen of het invriezen van eicellen.
Dit geeft je meer helderheid over de opties en het invriezen van eicellen kan prettig zijn voor als je jouw kinderwens nog even op pauze wilt zetten maar wel zeker wil zijn van gezonde eitjes. Wees er alleen wel van bewust dat eicellen invriezen na 40 jaar niet meer mogelijk is. Maar je kunt er altijd over in gesprek gaan met Nij Clinics om te kijken wat de opties zijn.
Soms zou ik willen dat ik wél een kinderwens had
Ongeacht het feit dat kinderen krijgen voor mij mogelijk niet vanzelfsprekend zou zijn, en ik geen kinderwens heb, zou ik soms willen dat ik wél een kinderwens had. Dat ik wél de behoefte zou voelen om een gezinnetje te stichten.
Het lijkt me namelijk enorm bijzonder en mooi om zwanger te mogen zijn en een kindje te voelen groeien in je buik. De bevalling lijkt me het meest vrouwelijke wat je kunt meemaken en ook borstvoeding geven lijkt me bijzonder.
Een kindje zien opgroeien en zich zien ontwikkelen lijkt me een mooi proces. Net zoals mijn ouders zien veranderen in opa en oma en mijn zus en haar partner in oom en tante.
Wetende dat dit nooit gaat gebeuren doet soms pijn. En dat wil niet zeggen dat de deur voor een kinderwens op een kiertje staat. Maar wel dat geen kinderen willen en verdriet hebben om alles wat ik al missen naast elkaar kan bestaan.
Fibromyalgie en kinderen
Hoe dan ook: ik denk dat zwanger worden en kinderen krijgen absoluut een mogelijkheid is als je fibromyalgie hebt maar dat je persoonlijke situatie een hele grote rol speelt. Denk er goed over na, praat erover met je partner, vrienden en familie en blijf heel dicht bij jezelf. Het is een keuze die je maakt voor het leven en deze keuze moet weloverwogen zijn.
Er zijn genoeg moeders met fibromyalgie die het fantastisch doen. Maar ik weet dat er ook moeders zijn die het zwaar hebben omdat ze nog zo met zichzelf in de knoop zitten en het fysiek behoorlijk pittig is.
Hoe dit zal uitpakken weet je vooraf nooit. Maar je kunt wel bewust een keuze maken.
Wil je iets over dit thema delen? Doe dat dan vooral in een reactie.